หญิงสาวที่นั่งดูฝนทุกบ่าย
เธอมาครั้งแรกวันที่ฝนเริ่มตกหนักในช่วงบ่าย
ไม่ได้สั่งอะไรทันที แค่ยืนอยู่ที่ประตูสักครู่ มองเข้ามาในร้านแบบที่คนไม่แน่ใจว่าจะเข้าหรือเปล่า
อาร์ตพยักหน้าให้
เธอเข้ามา เลือกโต๊ะริมหน้าต่าง สั่ง hot chocolate น่าน 80% แล้วก็นั่งมองฝนออกไปข้างนอกโดยไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย
(อาร์ตสังเกตแค่นั้น แล้วก็ปล่อยให้เธออยู่กับตัวเอง)
· · ·
เธอกลับมาวันพุธถัดมา ฝนไม่ได้ตก แต่เธอมานั่งที่โต๊ะเดิม สั่งเหมือนเดิม และมองออกไปข้างนอกเหมือนเดิม
คราวที่ 3 อาร์ตจำออร์เดอร์ได้ก่อนที่เธอจะพูด
เธอยิ้มให้เล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่อาร์ตเห็นเธอยิ้ม
· · ·
เดือนแรกผ่านไป เธอมาทุกวันพุธและวันเสาร์
อาร์ตรู้แค่ว่าชื่อเธอขึ้นต้นด้วย ป — รู้เพราะเธอจ่ายด้วยบัตร และเขาไม่เคยถาม
เธอไม่ค่อยพูด แต่ไม่ได้ดูเหมือนคนที่ไม่อยากคุย แค่ดูเหมือนคนที่หมดแรงกับการอธิบายตัวเองให้คนอื่นฟัง
(อาร์ตเข้าใจความรู้สึกนั้นดี)
· · ·
วันหนึ่งฝนตกหนักเป็นพิเศษ เธอมานั่งนานกว่าปกติ
อาร์ตเอา cacao nibs มาวางข้างถ้วยโดยไม่ได้บอกราคา
"ลองดูครับ ถ้าไม่ชอบไม่เป็นไร"
เธอมองถ้วยเล็กๆ นั้นสักครู่ แล้วหยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ด
"เปรี้ยวดี" เธอพูด เสียงเบากว่าที่อาร์ตเคยได้ยิน
"โกโก้จากน่านครับ หมักนานกว่าปกติ เลยได้กลิ่นผลไม้ออกมา"
เธอพยักหน้า แล้วก็เงียบต่อ
แต่หยิบนิบส์ทานเรื่อยๆ จนหมดถ้วย
· · ·
สัปดาห์ถัดมาเธอถามว่าซื้อกลับได้ไหม
อาร์ตหยิบขวดนิบส์มาให้ บอกราคา
เธอซื้อสองขวด ไม่ได้อธิบายว่าเอาไปทำอะไร
(แต่สัปดาห์หน้าเธอบอกว่าทานก่อนนอนทุกคืน แล้วนอนหลับง่ายขึ้น อาร์ตรับฟัง ไม่ได้แสดงความประหลาดใจ เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินแบบนี้)
· · ·
เดือนที่สองเธอเริ่มพูดมากขึ้นนิดหน่อย
ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แค่เรื่องเล็กๆ — ว่าวันนี้รถติดมาก ว่าร้านข้างๆ เปลี่ยนเมนู ว่าต้นไม้หน้าร้านออกดอกแล้ว
อาร์ตตอบสั้นๆ ไม่ถาม ไม่ขยาย
(เขารู้ว่าบางคนไม่ได้ต้องการบทสนทนา แค่ต้องการพื้นที่ที่รู้สึกปลอดภัยพอจะพูด)
· · ·
วันเสาร์หนึ่ง เธอมาพร้อมกับสมุดโน้ต
นั่งเขียนอยู่นาน ไม่ได้มองออกไปข้างนอก
อาร์ตเอา hot chocolate น่าน 80% มาวางโดยไม่ได้รอให้สั่ง
เธอไม่ได้มอง แค่ยกมือขึ้นนิดหน่อย ท่าทางขอบคุณที่ไม่ต้องใช้คำพูด
(อาร์ตกลับไปหลังเคาน์เตอร์ รู้สึกว่าวันนี้เธอเป็นคนละคนกับวันแรกที่เดินเข้ามา)
· · ·
วันสุดท้ายที่เธอมา — แม้ว่าวันนั้นอาร์ตจะยังไม่รู้ว่าเป็นวันสุดท้าย — เธอนั่งนานกว่าทุกครั้ง
ฝนตก เธอมองออกไปข้างนอกเหมือนวันแรก
แต่ไม่เหมือนวันแรก
(วันแรกเธอมองฝนแบบคนที่รอให้มันหยุด วันนี้เธอมองแบบคนที่แค่นั่งดูมันตก)
ก่อนออกไปเธอวางซองเล็กๆ ไว้บนเคาน์เตอร์
"ขอบคุณที่ไม่เคยถามว่าเป็นยังไงบ้างค่ะ"
แล้วก็เดินออกไปในสายฝน
อาร์ตเปิดซอง ข้างในเป็นโน้ตพับสี่ มีข้อความสั้นๆ
"มาที่นี่ทำให้รู้ว่าตัวเองยังเขียนได้"
(เขาพับโน้ตเก็บไว้ในลิ้นชักหลังเคาน์เตอร์ ข้างๆ ของอีกหลายอย่างที่เก็บไว้โดยไม่มีเหตุผลชัดเจน)
· · ·
พุธถัดมาเธอไม่ได้มา
อาร์ตไม่ได้คิดมาก บางคนแค่หยุดมา
แต่โต๊ะริมหน้าต่างว่างอยู่นานกว่าปกติก่อนที่เขาจะให้ลูกค้าคนอื่นนั่ง
(และทุกครั้งที่ฝนตกในช่วงบ่าย เขามักจะมองไปที่โต๊ะนั้นสักครู่ก่อนจะทำอะไรต่อ)
จบตอนที่ 05 · ก่อนกลับบ้าน Series 1
ตอนที่ 06 — เมล็ดที่เดินทางไกล · กันยายน 2026